تمرين خطاطي

دیگر چشم هایش نمیدید، ولی چشم و چراغ کلی آدم بود

برای آقاجون

چهاردهم خرداد هزار و یسصد و نود و یک

for people just waiting...

Waiting for a train to go
or a bus to come, or a plane to go
or the mail to come, or the rain to go
or the phone to ring, or the snow to snow
or waiting around for a Yes or a No
or waiting for their hair to grow.
Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite
or waiting for wind to fly a kite
or waiting around for Friday night
or waiting, perhaps, for their Uncle Jake
or a pot to boil, or a Better Break
or a string of pearls, or a pair of pants
or a wig with curls, or Another Chance.
Everyone is just waiting.

-Dr. Seuss-

از زیر سنگ یه قلم گیر آوردم، شجریان میزارم و با مرکب خودنویس پارکر تمرین خطاطی میکنم

خعلی خوبه

 وقتی مینویسم یه جایی بین کودکی و پیری معلقم  یا هر دو رو با هم حس میکنم یا نمیدونم یه حس خوبیه خلاصه

وقتی بدون دغدغه قلم رو روی کاغذ حرکت میدی، بدون ترس 

خطاطی یه شجاعت خاصی میخواد

دست و پا میزنیم

بین اینجا و آنجا

بین صدا و سکوت

بین غریبی و آشنایی

بین دو نسل

بین رفتن و ماندن

بین خوب و بد

بین خود و خویش

بین زندگی و مرگ

...

شاید باید آرام گرفت

و فرو رفت در اعماق

شاید در تاریکیِ سنگینِ سکوت، باریکه نوری میخواندم

- همینطوری جهت خالی نبودن عریضه -

هر چه از دست میرود بگذار برود 

چیزی که به التماس آلوده باشد نمیخواهم

 هر چه باشد

 حتی زندگی

...

ارنستو چگوارا

هوا هم بس ناجوانمردانه خوب شده 

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی 

حاصل عمر آن دمست

باقی ایام رفت

باقی ایام رفت

باقی ایام رفت

ر ف       ت

-سعدیِ جان-

مزرعه، ماه نو، داس

یک نفر همین حوالیِ نزدیک

دارد حافظ می خواند

-سید علی صالحی-

چشم ها را باید شست

با مایع سفید کننده گلرنگ

We all pay for unsaid words and undisclosed feelings ...

گرمی دست هایِ تو، قلبِ یخزده یِ من

و فاصله چه بیهوده مینماید

روز مادر

بیست و سوم اردیبهشت یک هزار و سیصد و نود و یک

شبا صداش میاد، خش خش خشششش

یه دفه هم دیدمش دوید رفت زیر یخچال، خاکستریِ تیره بود، به نوک مدادی میزد

حال ندارم بندازمش بیرون، مونده دیگه، دوتامون از تنهایی در میاییم

هرچی نباشه نون و نمکمو خورده

...

1000

فردوسی طوسی میتونست یه رنگ دیگه باشه خُب

بامداد، نارس از دل شب در دمید

و من مسافر ژنده پوش هزاره های زمان با کوله باری سنگین بر دوش

دوباره پای بر جاده میگذارم

صبر کن،

صدایی می شنوم

در این دیار غریب

انگار مردمانی مرا صدا می زنند، به من می نگرند

"گفته ها"

یار را می باید امتحان کردن

تا آخر پشیمانی نباشد

سنت حق این است

"فیه ما فیه"

دلتنگي عنكبوتي است كه تار نامرئي اش را تا مرز خفگي دور استخوا نهاي آدم ميتند 

و

مي فشارد

"رمان عروسک ساز"

تا حالا فكر نكرده بودم كه دست را علاوه بر اين كه مي شود محكم روي جايي گذاشت

مي شود محكم هم از جايي برداشت

يك طوري كه آن جا بفهمد چه چيز ارزشمندي را از دست ميدهد

"رمان عروسک ساز"

این روز ها

دیگر کسی حوصله ی اهلی شدن ندارد

صبر کن حافظ به سختی روز و شب 

...

...

انگار روزگار همیشه باید مارا بیپیچاند

حتی گاهی خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت 

...

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

...

پ: سعدی رو نداشتیم چه میکردیم؟

به دوراهی که میرسیم، تکه تکه میشویم

هر تکه به راهی

و ما فقط میتوانیم آرزو کنیم که دوباره مسیرها بهم گره بخورند

تا دوباره تکه هامان بهم برسند 

تا دوباره خودمان شویم

...

دل دل میکنم آب را پشت سرت بریزم یا نه

کاسه سفالی هم در دستم بیقراری میکند

راستی، مگر قرار است برگردی؟

پ: حال خودمان از این حالمان بهم میخورد

خَ س ت ه ام

زه تیره ره گذسته ام

به بی کسی رسیده ام

یاد تو ما را بس

...

چون بگذریم، دیگر، نتوان به هم رسیدن

قدم می‌زنم/ در جاده های بی‌سرانجامی/ زیر بارانی که دیگر خیس نمی‌کند
 در دوردست کورسوی نوریست

رفتن یا نماندن، مساله این است

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من
تا چه شود به عاقبت از طلب تو حال من

ناله‌ی زیر و زار من زار ترست هر زمان
...

از طلب تو حال من زار ترست هر زمان
 زار ترست حال من از طلب تو هر زمان

از طلب تو هر زمان زار ترست حال من
زار ترست هر زمان از طلب تو حال من


پ: با تصرف و تلخیص از سعدیِ عزیز تر از جان

چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را / غبار خاطری از رهگذار ما نرسد

شیخِ لسان

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

...

زین دایره ی مینا خونین جگرم می ده

...

پنجره ها، خواب پنجره‌های مجاور را دیده‌اند 

...

پ: با تصرف از شمس لنگرودی

چه فرقی میکند بین کلمات باشد یا بین آدم ها

خط فاصله، خط فاصله است

...

معلم بما یاد داد بین کلمات خط فاصله بگذازیم

با مداد قرمز

نیم نمره برای هر خط که جا می افتاد

...

ولی از همان موقع هم مداد های قرمز بیشتر میشکست

از بس باید فشارش میدادیم برای گذاشتن خطوط فاصله

بیچاره مداد های قرمز

بیچاره کلمات

بیچاره ما

...

عمر من مرگی است، نامش زندگانی

...

- پژمان بختیاری -

و قرص ماه در خیابان نم زده ی منتهی به ایستگاه کامل میشود

و دوباره به نازکی میگراید

کنار معبد شش گوش

و من باید ادامه دهم

تا تاریکی

...

یلدای ما فکر سحر نمیکند

...

و من چرا هی پست هایم را با "و" شروع می کنم؟؟

و بین ما فاصله‌ای بود به اندازه‌ی دو خطِ نزدیکِ موازی

و به آنها بوگو‌ من [مورفی] از رگ گردن به شوما نزدیک‌ترم

چند وقتیست برای جاهای خالی کلمه مناسب پیدا نمی‌شود

...

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند 

...

تو رفته بودی

و من نمی‌دانستم

و صدای باد که لای تبریزی‌ها می‌پیچید

و خنده‌هایت

 و امروز فقط بهانه بود برای نوشتن از تو

 پ: برای پدربزرگم

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند و اصلا یک وعضی

...

مه که می‌شود،‌ راه می‌خواندم تا ناکجا

و بنام خدایی که نوشته شد ولی خوانده نشد ...

بنام خدایی که دوستی نداشته و دوست داشته نشده است ...

Life is pain, get used to that!