عمر من مرگی است، نامش زندگانی

...

- پژمان بختیاری -

و قرص ماه در خیابان نم زده ی منتهی به ایستگاه کامل میشود

و دوباره به نازکی میگراید

کنار معبد شش گوش

و من باید ادامه دهم

تا تاریکی

...

یلدای ما فکر سحر نمیکند

...

و من چرا هی پست هایم را با "و" شروع می کنم؟؟

و بین ما فاصله‌ای بود به اندازه‌ی دو خطِ نزدیکِ موازی

و به آنها بوگو‌ من [مورفی] از رگ گردن به شوما نزدیک‌ترم

چند وقتیست برای جاهای خالی کلمه مناسب پیدا نمی‌شود

...